*Γράφει ο Διαμαντής Αμπατζής Η Μαρία Καρυστιανού υπήρξε, αναμφίβολα, μία από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές φιγούρες της τραγωδίας των Τεμπών. Και αυτό ήταν κάτι εντελώς αυτονόητο, σχεδόν νομοτελειακό. Δεν αμφισβητείται από κανέναν και ούτε πρόκειται να αμφισβητηθεί αφού έδωσε και συνεχίζει να δίνει έναν τιτάνιο αγώνα για τη δικαίωση των 57 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους. Ψυχές που δεν χάθηκαν εξαιτίας συγκεκριμένων, μοιραίων ανθρώπινων λαθών της στιγμής όπως προσπάθησαν πολλοί να ισχυριστούν, αλλά εξαιτίας μιας ολόκληρης πολιτείας και μιας κοινωνίας που αδιαφορούσε συστηματικά και, ας μην γελιόμαστε μεταξύ μας, συνεχίζει να αδιαφορεί για τα περισσότερα θέματα που δεν ενοχλούν άμεσα τον στενό, μικρό της περίγυρο. Το ερώτημα όμως παραμένει ένα και καίει: Γιατί επέλεξε η Μαρία Καρυστιανού να ασχοληθεί με την πολιτική με αυτόν ακριβώς τον τρόπο; Η δύναμη του δρόμου, η οργή και η αλλαγή «κάδρου» Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει και να πετύχει πάρα...